حمل افتاب

ستارگان دنباله دار



نویسنده : فریده جلیلوند ; ساعت ٦:٤۸ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٩/۱۱/٢٤

 

بسه موندن

روح ِ سرگردونِ کولی            قَسَمایِ حول حولی

موج ِ جامونده تو ساحل          انگاری که مونده تو گِل

نفسَم شماره‌ خورده           یه کسی دلش رُ برده

تهِ خط بازَم کویره         داره جونمُ می‌گیره

این قمار ِ سرنوشته           یا جهنم یا بهشته

دیگه فرصتی نمونده            فاصله منُ سوزونده

زندگی اَمون نمی‌ده             واسه‌مون نقشه کشیده

خط بزن جریمه‌هامُ          دوره کن همیشه‌هامُ!

اگه کولی‌اَم همینم          نمی‌تونم که بشینم

مثه مرداب نمی‌تونم            یه جا بی‌صدا بخونم

تو خودم ترانه می‌شم           تا که برگردی تو پیشَم

بسه دل بستن و موندن         فرصتِ راهُ سوزوندن

واسه برگشتِ به خونه        جاده هم دل نگرونه

پا شیمُ همیشگی شیم            دَس به دستِ زندگی شیم

من ازین وَر، تو ازون وَر           کَم کنیم دوریُ بیشتر!

یادمون باشه نمی‌شه            منتظر بود پشتِ شیشه

مهدی دمی‌زاده

http://cherk-nevees.blogfa.com/




کلمات کلیدی :مهدی دمی زاده




نویسنده : فریده جلیلوند ; ساعت ٥:٤٧ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٩/۱۱/۱٧

 

دوستان همیشگی حمل افتاب

تصور می کنم یک شخص مزاحم از طرف من پیام های میفرستد مبنی بر تغییر ادرس و

غیره . لطفا اهمیتی ند هید . بیکار هستند و مزاحم








نویسنده : فریده جلیلوند ; ساعت ۱٢:٤٦ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٩/۱۱/٤

 


جمعه

 
تنها برای تو می نویسم بی بی باران
سیاه پوش دل سفید
دل سفید مو سیاه
مو سیاه رو سفید
رو سفید آسمان و اینه
گفتی ناقدان نادان این کرانه
در علت اعتمادت به دریا خیالبافی خواهند کرد
حق با تو بود پیشگوی شریف گریه ها
بسیاری در جواب به دریا زدنت جفنگ می بافند
بگذار که این راز
تنها سر به مهر صندوق بغض های من باشد
می دانم که در پس کرباس سفید
به کلمه ی تالمات روحی دلقکان می خندیدی
حالا مرا ببین در هجوم همهمه ی اینهمه هوچی
تمام حرفهاشان زیر خط کمربند است
مدام برایم از صفوف چپ و راست این کرانه می گویند
من اما دست چپ راستم را هم نمی شناسم
تنها می دانم که به قول فروغ
روشنی خواب است
می دانم که ماست
به حرف هیچ سایه ای سیاه نخواهد شد
می دانم که زیر طاقهای پل های سنگی این شهر
هنوز خوابگاه کودکان گرسنه
می دانم که به دستبوس هیچ سروری نخواهم رفت
می دانم که هنوز رهایی عریان رویا میسر نیست
جناح من نگاه تو بود بی بی باران
تو را او بامداد را
تا طنین واپسین ترانه ی نانوشته به یاد خواهم داشت
هراسم نیست از شب و
بیدلی اهالی خنیا و خرناسه
که آنچه می نویسم آنچه خوانده می شود را
کودکان عاشق فردا
با چشمهای بیدار و عادلشان قضاوت خواهند کرد
پس یک دقیقه فریاد به پاس صبوری ستاره ها
هزار ترانه صدا
به احترام آن همه خاطره ی زخمی
تو به من آموختی
که در مرگ نور
نباید سکوت کرد

یغما گلرویی

 

 

فرستنده شعر محمد علی شیخی دوست گرامی




کلمات کلیدی :یغما گلرویی و کلمات کلیدی :جمعه و کلمات کلیدی :بی بی باران